Ha, beste lezers, hier zijn we weer. Nu
verblijven we in het Crooked Tree Park. Een vogelgebied bij uitstek.
In de verte hebben we de jabiru al gezien - een soort maraboe. Voor
ons huisje scharrelen de watervogels naar voedsel en boven ons
krijsen de papegaaien.
De afgelopen dagen sliepen we in
Sarteneja. Bij de oude George en zijn gezin was het heel gezellig. We zijn
samen gaan varen naar zijn stukje grond. Onderweg gevist en naar de
manatees (zeekoeien) gezocht. Niet gevonden, maar toch heel mooi. Een
witte ibis met rode oogjes, was toch wel heel bijzonder.
Het vissersdorpje heeft maar 1
politieagent in shorts en op slippers. Er gebeurt hier nooit iets
crimineels. Het is met zo'n 500 inwoners, stil en afgelegen. Later na
een vertrouwelijk gesprek met een andere dorpeling weten we iets
meer. We noemen maar geen namen...over zijn oom werd geroddeld over
een buitenechtelijke relatie. Hij leende 5$ bij zijn schoonmoeder om
te gaan jagen en werd in 1 schot in de mangroves getroffen. De kogel
ging er van voren in en kwam er bij zijn rug weer uit. Met zijn
handen wijst hij de grootte van het gat aan. Kortom de eerste moord
is gepleegd in 1974. In 2000 ging het weer mis. Een creoolse man
heeft de zoon van een bekende inwoner vermoord. In stukjes gesneden
en geprobeerd te verbranden. Hij was na 4 jaar al weer vrij en woont
weer in het dorp. Het is toch een vredig dorpje – overal gebeurt
er wel wat, toch?
We wandelen in de ochtend door het
Shipstern Nature Reserve. De vlindertuin is indrukwekkend en de
muggenaanvallen overdonderend. Zwermen rond ons bezwete hoofd blijven
hangen. In de bomen een paar hoogtepunten: een bijzondere toekan
(de collard aracari met gekleurde snavel) en de gele volaceous
trogon - fantastisch. De montezuma gropendola roept weer enthousiast en voert
baltsvluchten uit voor de hangende nesten. Een mooi park met een
botanische jungleroute en vriendelijke ontvangst en uitleg.
Als we vertrekken zien we onderweg een
aangereden das en twee gieren genieten er van. We staan even stil om
te kijken, maar al snel ruiken we iets dat lijkt op een
stinkdierachtge 'geur'. Snel verder voordat we de lucht niet meer
kwijt raken.
Komende dagen proberen we op een van de
onbewoonde rifeilanden te komen. Bij voorkeur de Tobacco Cayes, maar
of het lukt weten we niet. Ze zijn moeilijk toegankelijk en het vergt
veel planning en geluk. We doen ons best. Er zal dan geen internet
zijn.
Nu vallen we in slaap met de roepende
vogels en het zachte, maar doordringende geroep van padden en
kikkers. Tot de volgende keer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten