Wel beste mensen, we zijn al een tijdje
onderweg, maar de internetdichtheid is hier heel beperkt. Dus hier
eindelijk een eerste berichtje uit de Gaia River Lodge, in The Pine Forest
Ridge – dicht bij Guatemala.
Eerst een rondje fietsen in de
Mexicaanse avond en op weg naar El Camello jr. voor een etentje. Een
eindje uit het centrum en als we daar aankomen zit het tsjokvol met
lokale Mexicaanse families. Mannen zitten met ontbloot bovenlijf aan
tafel en de vrouwen schreeuwen door elkaar. Aan de straat speelt een
gitarist en zingt zijn traditionele liedjes. Buiten staan de klanten
in de rij. Het is er heel gezellig. Het interieur is door een
kunstenaar beschilderd met vissen, frisse blauwe en groene kleuren en
natuurlijk een man op een kameel – El Camello.
We eten ceviche met octopus en garnalen
in knoflook. De ceviche is gemaakt van rauwe vis en gemarineerd in
citroen of limoensap. Vooraf hoort er altijd tortillas bij met
groenten, een frisje en linzenpruree met een beeje
room.....Voorzichtig met de saus van habaneros – superhete pepers.
Het smaakt voortreffelijk.
De volgende dag komen we met een
Beliziaanse gammele bus in het gezellige Corozal aan. Dit is "the last
oupost" van Belize en er lopen wel wat arme lui rond die een dollar
willen. Een mestizo biedt ons een kokosnoot, een rastaman wil
kennismaken en iets onduidelijks en een Mennoniet van een jaar of 35
biedt een zakje zonnebloempitten aan.
We lunchen bij June's Kitchen. Ze
heeft drie tafeltjes in de serre van haar. De homecooked meal met
verse sinaasappelsap smaakt prima. De nog warme pompoencake is een
toppertje als afsluiter. Het restaurantje heeft drie tafeltjes en
June praat met een jong gezin. Verrassend om iedereen engels te horen
praten met een mix van een soort spaans. Bij het jonge stel is pas
geleden ingebroken en de rastajongen vertelt zijn verhaal in geuren
en kleuren. Ze zingen bijna en spreken de 'h' niet uit: Ie ad to onk
thie orn. Rode draad: thie Policemen didn't even come off his
bike!.....
Daarna gaan we door naar Copper Bank –
een vissersdorpje. Direct na de stad volgen we een onverharde weg. We
nemen een pontje dat met de hand en een kabel wordt voortbewogen. Twee
mannen draaien en het wiel en langzaam komen we aan de andere kant.
Het is een gammel ding dat vol met roestgaten zit en gelukkig houden
de planken ons. Er kunnen toch drie auto's tegelijkertijd op.
Copper Bank is gezellig, maar de omgeving is droog en zout. We rijden door de dichte
begroeiing en wandelen wat bij de Cerros Maya tempel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten