Eerst moeten we weer een kreek
oversteken met een kabelferry. Er kunnen twee auto's tegelijkertijd
op. Een oud baasje doet zijn best om van de ene naar de andere kant
te komen. Hij draait aan een ijzeren stuurwiel zodat de ketting rond
gaat. Dan slaat het noodlot toe!
De ferry bereikt de oever niet goed,
zodat onze voorganger met zijn voorwielen tussen wal en schip raakt.
We zijn een uur bezig om los te komen. Van alles wordt geprobeerd en
het eindplan is: auto opkrikken, ferry laadbak bijstellen door de
kabels aan te spannen, onze auto op het einde van de andere kant van
de ferry voor het tegengewicht. En uiteindelijk lukt het. Daarna
moeten wij van de ferry af...geen probleem. De mensen bezweren ons
dat dit eigenlijk nooit gebeurt.
Little Belize ligt verscholen in de
weilanden, ver van de weg. De Mennonieten rijden alleen met paard en
wagen, dragen mooie strooien witten hoeden en zwarte overalls. De
vrouwen grote hoeden met linten en een degelijke jurk. Alle kinderen
zijn heel erg blond. We kopen wat in een heel klein winkeltje. Het
zijn 4 gesuikerde bolussen voor 70 eurocent. Er hangt een
handgeschreven bordje met “Rind Fleisch”. De mannen spreken er
Nederduits en praten heel zachtjes tegen elkaar. Het is te verstaan,
maar wel moeilijk. Een jonge vrouw komt boodschappen doen en een
vader met twee kinderen koopt koekjes en twee kratten met flesjes
Cola. De mensen zijn heel erg verlegen, maar de eigenaar van de
winkel praat wel wat en stapt over op gebrekkig Engels.
Als we via Orange Walk naar nog een
Mennonietendorp gaan – Blue Creek, dat ligt naast Reinland – zien
we dat dat dorp supermodern is. Chris Segers is hier geweest. De
boeren zijn rijk, hebben veel land, grote wagens en zelfs ieder een
eigen vliegtuig om het land te besproeien. Kortom, erg mooie
omgeving, maar niet met de echte Mennonieten met hun paard en
wagentjes. Onze Chris schetste op tv toch een heel ander plaatje. Onderweg
nemen we lifters mee. Een oma en een opa. Ook nu weer praten ze heel
zachtjes en moeilijk verstaanbaar. Als we uitstappen, help ik met de
spullen. Opa voelt schuchter in zijn broekzakken voor wat geld. Hij
denkt dat hij moet betalen. Maar dat hoeft natuurlijk niet. We praten
nog wat en we zeggen dat we uit Holland komen. De oude man glundert
en bloost, zo he: Holland.
Nou dat was het weer....nog geen foto's, want de verbinding is supertraag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten